ocean makes me drunk

Love sweet love

2012-02-15T11:54:00.004-08:00

2012-02-08T12:21:00.000-08:00

Porozdzierane gazety, pędzle o różnorodnych wymiarach i włosiach. Paleta i farby, zmieszane razem ze sobą, tworzące niezrozumiały kolor, trochę podobny do pustej przestrzeni, a w przebłyskach słońca... W sumie to nie wiem do czego. Chaos na dobrą sprawę nie ma koloru, bo jak określić tysiąc barw zmieszanych ze sobą. Nigdy nie miałam tylu farb, jednakże mając je, wykreowałabym ocean, topiłabym się w nim jak w tęczy. xoxo

2012-02-07T12:51:00.000-08:00

Tak na poprawę humoru, babeczki z lukrem o smaku cukierkowym ♥ xoxo

2012-02-01T16:30:00.000-08:00

Naprawdę nie wiem w co wtedy wierzyłam. Może w gwiazdy, może w kubek cappuccina, a może w książkę historii powszechnej. A może to był zimny spacer z tobą, mroźny, zaspany poranek, miętowy papieros, dużo miętowych papierosów. Może choinka piękniej świeciła, pachniała igliwiem, a ciastka cynamonowe były bardziej cynamonowe. Piłam kawę z whiskey, a słońce działało oślepiająco. Może wierzyłam w ciebie, nie wiedząc jakim jesteś obłudnikiem, który idealnie upozorował spokój swojej duszy. A może to wiedziałam? Może wierzyłam w tą nieświadomość, z którą tak uporczywie żyłam, wstawałam i kładłam się z nią spać, leżała tuż obok mnie, na mojej poduszce, zimna i przeźroczysta, słuchając smutnych piosenek. xoxo

2012-01-27T17:04:00.000-08:00

Wiesz dlaczego tak bardzo lubię mroźne spacery? To przez ciepło, które do mnie wysyłasz.

Z tlącego dymu papierosowego tworzą się równoległe światy. Są bardzo ulotne, dlatego biegnę za nimi aż napotkam drogę mleczną. Pływają one pomiędzy konstelacjami gwiazd albo rozbijają się o meteoryty i rozpryskują się na tysiące drobnych kryształków. Napotykam twoje oczy, mieniące się we wszystkich kolorach andromedy, przesiąknięte barwą bursztynów. A może to moje? Nie wiem. Czasem, gdy moje oczy zaczynają mnie piec, wtedy mówisz, że są smutne. Ja natomiast porównuję je do lekko falującej tafli wody albo do rozbitego lustra. Zazwyczaj przychodzi wtedy migrena albo jej daleka krewna. A może to chęć snu? Śmiejesz się wtedy z mojej satynowej poduszki, na której mam cały układ słoneczny, a słońce i księżyc mają ludzkie twarze. A ja nie chcę wracać, bo pachnę jak popielnica. xoxo

2012-01-21T17:16:00.000-08:00

Anakoluty, ja, herbata. Chyba najgorsze jest uświadamianie sobie prawdy. A najgłupsze co może być to zagłębianie się w zawiłości własnej psychiki. Jesteś moim największym rozczarowaniem, dosłownie. Pistacje i sorbet truskawkowy nie są zbyt dobrym połączeniem, zupełnie tak jak ja i ty nigdy nie miało miejsca. Mam szalik pachnący papierosami, zimny balkon i ironię tuż obok siebie. Znasz jej zapach? Zapach ironii, w płatkach śniegu, w ciemności nocy, w świetle lampki nocnej, otulonej w norweski sweter, o bladej twarzy przy obranej w wyraźny kaprys chwili, znudzenia. Nie jest zimna, topnieje, choć na jej kościach policzkowych mróz niezatarcie naznaczył swoją obecność.

Tak, weszłam w 2012, xoxo.